Entradas

Un Panteón dos deuses galaicos.

Imagen
O panteón dos deuses galaicos. Aínda que non existise unha unión política na Gallaecia preromana, si existía unha comunidade nas crenzas e rituais. Así o deixan ver os testemuños arqueolóxicos da Gallaecia trala conquista na que os os habitantes destas terras empregan usos romanos ( como levantar templos e aras) para seguiren adorando aos seus deuses e que rematarían por romanizalos "sui generis". Así temos que aos deus Reve lle traduciron o nome polo de Xúpiter, e algunhas deidades movéronas á categoría de ninfas e deuses dos camiños. Nos traballos de  Ferro Couselo, Bermejo Barrera, Rosa Brañas,Calo Lourido,  González-Ruibal ( por citar algúns) vemos que amosan ás antigas deidades adoradas nos castros, sendo as principais catro: * Navia/Nabia: deusa da soberanía e suponse que trifuncional, adorada en toda a parte occidental da península ibérica (tanto entre Galaicos coma Astures, Lusitanos,etc) Semella ter algunha relación co deus Reve ( aparecen na Ara de Marecos ). * Reve...
Publicar un comentario
Leer más

Deuses galaicos da soberanía.

Imagen
  No rexistro arqueolóxico vemos como os deuses Reve e Bandua comparten territorio, xa que aparecen aras a eles adicados nun amplo territorio dende a Gallaecia oriental interior até terras estremeñas e do Douro. Grazas ás inscripcións de sacrificios de touros a Reve sabemos da súa soberanía, mentres que algúns autores viron no nome de Bandua non só un deus patrocinador da guerra senón que tamén relacionado coa maxia e de aí empregando a comparativa relixiosa chegaron á conclusión de que ambos son deuses da soberanía. Reve como deus soberano da parte "lumínica" e a contraparte escura sería Bandua. Esta clase de emparellamentos, que Jean Markale ve como a relación Rei / Druída, dáse noutras relixións indoeuropeas; entre os irlandeses atopamos ao deuses Dagda/ Ogme, entre os hindús Mitra / Varuna, entre os romanos segundo Tito Livio aparecen os persoaxes Hoartius Cocles / Mucius Sacevola, entre os xermanos Tyr/ Odín....estas parellas expresan a soberanía en dous aspectos, o lumí...
Publicar un comentario
Leer más

Os parrulos e o cultos solares.

Imagen
 Xa antes de rematar o século XX D Julia intuiu ao estudar as estelas galaicoromanas de Vigo que neles plasmábase unha tradición local de culto solar ( cruces inscritas en círculos, que se repiten en certos petroglifos que os autoresgarcía Quintela e Santos Estévez sinalan como da Idade do Ferro) Esta mitoloxía solar, unida en Gallaecia a figuras ornitomorfas ( figuras de patos que se reparten en cerámicas e diversas xoias castrexas)  No libro "Santuarios de la Galicia céltica exponse unha zona xeográfica onde se ve esa relación Sol- Parrulos - Inmortalidade; trátase  da área As canles (Campolameiro, Pontevedra) onde analizan o antropo(ornito)morfo de Fentáns, un petroglifo da época dos castros que sintetiza unha figura solar (cruz inscrita nun círculo) unha persona ( cara humana dentro dun cuadrante da cruz), un medio crecente lunar, unha sgadoupas ou mans enormes e unha cola. O tema de petroglifo humano con mans xigantes aparece de forma frecuente (Vilar, Poio) e que lo...
Publicar un comentario
Leer más
Imagen
  Aspectos da relixión celta. 1.        O sacrificio en Lusitania. Hai tres testemuños que nos faran dos sacrificios no Noroeste da península ibérica: A inscripción de Cabeço das Fraguas,a tarifa sacrificial de Marecos e Estrabón. Neles non aparecen de forma explícita os druidas pero si se apuntan cara un sacerdocio organizado. Cabeço das Fraguas e Marecos sinalan unha xerarquía relativa de divindades (segundo o nivel das ofrendas adicada a cada unha delas) mentres que as noticias de Estrabón sinala o sacrificio maior de cabalos e homes, o que coincide cun texto de Polibio sobre sacrificios celtas sobre cabalos mais outro texto de Diodoro explicando sacrificios humanos polos druidas. As testemuñas dos sacrificios e seus sacerdotes atopámola tanto en inscripcións ( C. Caraecius Fuscus, dedicantes da ara de Marecos) como nos “ bronces votivos”, entre eles chaman a atención os machados votivos, machados de reducido tamaño sobre as que soldaron ob...
Publicar un comentario
Leer más
Imagen
  Sobre algúns nomes de persoa galaicos. “Os antropónimos reflexan a tendencia a levar nomes relacionados coas divindades, animais,, planta e a guerra., tal é o caso de:   C. Caraecius Fuscus , sacerdote de de Aqua Flavia (padrón) onde expresa a mesma idea “Escuridade” ( Caraecius é nome indíxena e relaciónase co irlandés *Ceranus= escuro. Igual que o cognome latino Fuscus). Medugenus, Medigenus, Medicena : relaciónase co nome indoeurope para o hidromel= Medhu ¿ Para significar “nacido no Hidromel?   Camalo e Caturo : Camalus constrúese a partires da raíz Kem ( do irlandés = batalla) e Caturus recolle a raíz celt *Kat= loita. Eburius ou Eburancus : derivan do nome  célltico do teixo * Eburo, ó que se lle atribúen cualidades máxicas. (Fonte: Santuarios de la Galicia Céltica, Abada Editores, Marco V García Quintela e Manuel santos Estévez)
Publicar un comentario
Leer más